 | | |
| | |
|
Spaces home  MAMBOO's online diary ye...PhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
MAMBOO's online diary yeah yeah!! ^^ ( Go to my personal hi5 page --> http://imaboo.hi5.com )My life is like a game from now on. I will start writing the journey of my life from today(May 24, 2008). ^^
|
|||||||||||||||||||||||
|
August 11 ทำได้ไง???ยิ่งคิดถึงี่เราเคยรักกัน ฉันก็ยิ่งรังเกียจคนๆนั้นที่พรากเธอไปจากฉัน
ไม่รู้ว่าเธอทำได้ยังไง เธอทำอย่างนี้กับเพื่อนได้ยังไง
หัวใจของเธอมันทำด้วยอะไร ก็แน่ล่ะ เธอมันไม่เคยรักใครจริง
แต่ขอให้รู้ไว้เลยว่า ถึงแม้จะไม่มีใครเห็นสิ่งทีเธอทำกับเรา แต่เราจะจำมันไว้ตลอดไป เราจะจำไว้ว่า ลับหลังผู้คน เธอทำอะไรกับเราบ้าง
เค้าดีกับเรายังไง แล้วเธอทำยังไง มันเหมือนนางมารร้ายในละครน้ำเน่า มันทำให้เรายิ่งรังเกียจคนอย่างเธอ
แต่เรื่องมันจะไม่จบแค่นี้... เพราะเราจำทุกฉากทุกตอนที่เธอกับเค้าสร้างไว้กับเรา
จำไว้นะ เธอจะต้องจำไว้ เหมือนอย่างที่เราจำมันไว้ สิ่งที่เธอกระซิบเรา เราจะกระซิบเธอคืน ด้วยแววตายเดียวกันกับที่เธอกระซิบเรา
เมื่อเธอทำร้ายเพื่อนของเธอได้มากขนาดนี้ ในอนาคตตลอดชีวิตของเธอ ก็จะไม่มีเพื่อนที่จริงใจอีกต่อไป
เพราะสิ่งทีเธอทำไว้กับคนอื่น มันจะต้องคืนสนองเธอตลอดชั่วชีวิตนี้ของเธอ หน้ากากที่เธอใส่เข้าหาผู้คน สักวัน มันจะกลับมาทำร้ายตัวเธอเอง
จงจำไว้ให้มั่น ว่าฉันจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เธอทำไว้กับฉัน.... August 08 ฉันจำมันได้ตลอดมีคนสองคนบนโลกนี้ ทำลายดวงใจของฉัน
เค้าทั้งสองคิดผิดที่ใช้แผนชั่วทำร้ายคนอย่างฉัน
แล้วเค้าทั้งสองจะได้รู้ว่า สิ่งที่ทำไว้นั้น มันต้องมีผลที่ตามมาแน่นอน ไม่ช้าก็เร็ว...
เพราะฉันยังคงจำมันได้เสมอ...และจะไม่มีวันลืม ไม่ว่าเธอจะทำอะไรไว้กับเธอ เธอจะได้รับสิ่งนั้นตอบแทน.. August 02 Whenให้อะไรเดิมๆไม่สับสน ให้ถนนที่ดูกว้างไกล แคบลงมา แคบลงมากกว่านี้
Why did you make me feel something?
Leave me, Leave me alone. Stop calling at home.
July 31 ได้เลย ^^จะอโหสิกรรมให้คนที่ทำไม่ดีไว้กับเรา
แต่หลังจากอโหสิกรรมแล้ว อย่าหวังว่าเราจะได้กลับมาคบกันใหม่... เพราะเราไม่มีวันคบเพื่อนที่ทรยศหักหลังเพื่อน เพื่อนที่พร้อมจะลอบกัดและแทงข้างหลังตลอดเวลา
เราจะไม่ทำอย่างนี้กับใคร และจะไม่ให้ใครมาทำอย่างนี้กับเราอีกต่อไป
จบกัน และขออโหสิกรรมในสิ่งที่ผ่านๆมา
เลิกจองเวรซึ่งกันและกัน
ไม่ต้องมารู้จักกันอีก ทางใครทางมัน ถือซะว่าเราไม่เคยรู้จักกัน และเธอไม่มีตัวตนในโลกของฉันอีกต่อไป July 21 Do you believe in Destiny???For all my life, I've been always seeking for someone who understand my mind when i'm listening to chinese music..And now I found you. hehe.66
 不想懂得
当世界 不知不觉的变了 有时候 我怀念以前的我 作的梦虽然远远的 想象是 一种快乐 拥有了 同时也失去什么 而眷恋 原来会带来软弱 你让我在雾里成熟 心开始曲折 我不想舍得 不想懂得 是谁惹谁 言不由衷 说谎伤害 都是不安犯的错 怕报不紧什么 我不想舍得 不想懂得 谁说割爱 才更深刻 彼此依赖 是爱多还是复合 能握着手就是感动的 June 29 During the days^^. These day i'm absolutely free: so I think I will spend this moment to IT, computer programming, Chinese Learning and Japanese.^^ Til I can find a job, ok???  June 28 SOME 1ดูเขาเดินจับมือกันผ่านไปทีละคู่ ดูแล้วรู้สึกเดียวดายทำเป็นยิ้มเดินสวนไป
*อยากมี someone กุมมือฉันเวลาไปไหน
someone ซักคนให้ฉันจับมือไว้ ให้ทุกก้าวที่เดินไม่สับสน ให้ถนนที่ดูกว้างไกล แคบลงมา แคบลงมากกว่านี้
*someone กุมมือฉันไม่ว่าอยู่ไหน ซักคนให้ฉันอุบอุ่นใจ
ให้อะไรเดิมๆเปลี่ยนแปลงไป ไม่ต้องเงียบงันอย่างนี้
.. I love you, baby อยากพูดคำนี้จัง
  June 19 Home Sweet Home ^^.For now, I'm at home already. And i'm going to go take a shower soon. ^^
He he^^
Really REally Home Sweet Home ^^. June 18 TaiwanOh, my gosh!!! O_O!
I am so tired!!!
Right now I'm sitting at the Terminal 1 of TPE airport or Taiwan Tao Yuan International Airport.
Ok, I am so tired of hanging around the airport. Let's start at JFK.
June 15, I seperated with my beloved sister at Penn Station in New York City, then I went to the LIRR(Lond Island Rail Road), it's the train of the Long Island. I could catch up every train at the station cuz my destination is Jamaica station and every train passes it by.
And when I got the Jamaica station,I had to get on the airtrain to JFK airport. If you want to go from Jamaica station to JFK airport, you have to pay for the metro pass $5 but if you want to every terminals in the airport, you just don't need to pay them, it's a free service for the passengers. So...
I just went get the Smartcarte(it's the brand of the cart) and then decided where to go...
Ok, first of all, I went to the Terminal 7 ^^
because it's the terminal of United Air's. But I was not allowed to check-in at that time, cuz my real flight is on June 16(tomorrow), so I'd gotta wait.... but... where should I wait???? OK, next I gotta find out some free wireless internet to use, so I could be awake for all night.
I went to every terminals in JFK airport, you know what??? I took the airtrain to transport me to any terminal like 30 times.
Oh, my gosh!!!I took the airtrain so many time, I went visit every terminal in JFK, now I know which terminal the airlines is...
and then I went back to terminal 7 again, it was after midnight already at that time, but the terminal assistants and also the security, they didn't allow me to stay there, and they suggested me to go to Terminal 4.
At the terminal 4, Oh, my gosh!!! I just never seen somehting like this before, Many people slept over there waiting for their flight tomorrow morning O_O!. So, I decided to do like them, that was, I slept on the floor somewhere in front of a watch shop or something. Yes, ^^ I don't need to be shy, cuz everybody there just did the same thing like me, and I imitated them^^.
OK, and then it's 4 o'clock in the morning, I woke up and went back to Terminal 7 again and check-in putting my name in the Stand-by list.
The ticket that Steve bought for me is the First-Class ticket(Thank you very very much my friend, ^^ You really helped me a lot^^), but when the time came up, the airline assistant(she's asian), she didn't allow me to get in the First-class cabin, she said, I didn't wear the nice dress. Oh, my gosh!!!
 I was so angryat that time, I just thought that my 6 hours flight from JFK to LAX will be very comfortable flight, but she broke dream. OK, never mind. After that, I got LAX(Los Angeles International Airport). I have to slept over at the airport again, it was a stupid thing I did, but I really meant to do that.
I just don't want to go to Thailand early, I want to at least stay here(USA) one more day, so I decided to hang around at LAX again.
But this time is different.^^I can use the internet at LAX(but JFK). I can make of the bed by 3 chairs ^^. I have my own place and eat and sleep and chat at the airport^^.
I found new friends there, not only me who slept over at the airport, it seemed like 100 people there^^. .haha^^. and it was funny when people they tried to make of the beds and everything:^^.
Yesterday I selpt at 1 o'clock and then woke up at 6'clock, anyway it's better than JFK for sleeping over the night.
and today, I decided to go check-in flying back to Thailand, cuz now I think it's enough for hanging around the airport, didn't takea shower, didn't sleep well and the point is I am very tired.
And then at 3:35pm on June 16, I took the airplane to Taiwan, and now i'm at Taiwan airport and waitting for the flight to Thailand.
And I will reach Thailand about 2 o'clock at night.
I really want to say tha, I miss my sister a lot. she was crying when we're aparted at Penn Station. And I promise that I will go back to meet her again for sure.^^ Don't worry my sis.^^
And thank you so much, Steve my friend for my birthday gift, you know what it is^^..
bye bye USA, see you then^^
At the airportYou people may have definition for the word --> "House" and "Airport". But for me, this is just the same. I live, eat and sleep at the airport especially my beloved one --> LAX.
Last 2 night, I lived, ate and slept and the JFK airport. For me, I think, JFK is bigger than LAX, cuz when I wanted to move to another terminal, I gotta take the airtrain to each terminal cuz they're very far from each other.
Now, i'm waiting for the China Airline flight #(don't remember), but the time is 3:15pm today.
I have to ask for the airline assistant to put my name in the stand-by list.
This time, it's not lik everytime I came to USA. Today after the airplane take off the LAX, I just feel like, I won't come back here again.
But I'd like to be here, just afriad that I won't be able to get the tourist visa, but I still have chances. It's not 0% that I will ge the visa, I have more than 50%, and i'm gonna make it through.
See you guys in Thailand ^^.
Mamboo June 07 ดช.หาพ่อ ขี่จักรยาน อ่างทอง เข้ากรุง!เด็กชายวัย 11 คิดถึงพ่อที่กทม. เริ่มต้นปั่นจักร ยานจากบ้านที่วิเศษชัยชาญ อ่างทอง โชคดีมีคนขับรถมาเจอช่วงขี่ผ่านเมืองสุพรรณฯ พบมีสมบัติติดตัวน้อยนิด เงินแค่ 15 บาท แถมมียาที่ต้องกินรักษาโรคประจำตัวด้วย พาไปส่งตร.ให้ตามยายมารับ ทำเอาสองยายหลานร่ำไห้กอดกันกลม ยายเผยพ่อแม่ตายตั้งแต่เด็กยังเล็ก ตัวเองก็รับเลี้ยงแทนมาตลอด รับปากจะพาไปหาพ่อวันรุ่งขึ้น
 ภาพ : ประกอบจากอินเทอร์เน็ต ไม่เกี่ยวข้องกับข่าว เมื่อเวลา 09.20 น.วันที่ 6 มิ.ย. ด.ต.กาฬสินธุ์ ปากวิเศษ เจ้าหน้าที่วิทยุ สภ.เมืองสุพรรณบุรี รับแจ้งขอความร่วมมือจาก สภ.วิเศษชัยชาญ จ.อ่างทอง ว่า มีด.ช.อายุ 11 ขวบ ขี่รถจักรยานจากบ้าน ต.ยี่ล้น อ.วิเศษชัยชาญ ผ่านมาทาง จ.สุพรรณบุรี เพื่อไปตามหาตาที่ กทม. ขอให้ช่วยตรวจสอบด้วย หากพบให้กักตัวไว้ก่อน เพราะญาติกำลังติดตามมา เพราะเกรงเด็กจะได้รับอันตรายระหว่างทาง หลังรับแจ้งจึงกระจายข่าวไปยังเจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่รับทราบ
กระทั่งเวลา 09.30 น. นายสุภาพ แสงหล้า เจ้าหน้าที่ประจำสำนักงานบังคับคดี จ.สุพรรณบุรี ขับรถยนต์มาตามถนนคู่ขนาน ผ่านที่พักสายตรวจและจุดบริการ สามแยกบ้านไผ่ขวาง ถนนสุพรรณบุรี-บางบัวทอง หมู่ที่ 5 ต.ท่าระหัด อ.เมือง จ.สุ พรรณบุรี มุ่งหน้าไป อ.บางปลาม้า พบ ด.ช.ขี่รถจักรยานเพียงลำพังคนเดียว มีสัมภาระอยู่ในตะแกรงด้านหน้า และมีกระเป๋าแบบสะพายอยู่ด้านหลัง จึงหยุดรถสอบถาม ทราบชื่อว่าด.ช.ภาณุพงษ์ หรือมด ฉลองคุณ อายุ 11 ปี อยู่บ้านเลขที่ 152/2 หมู่ที่ 8 ต.ยี่ล้น อ.วิเศษชัยชาญ นักเรียนชั้น ป.5 โรงเรียนวัดอบทม หมู่ที่ 8 ต.ยี่ล้น อ.วิเศษชัยชาญ กำลังขี่จักรยานไปหาตาที่กทม. นายสุภาพเกรงจะเกิดอุบัติเหตุกับด.ช.มด จึงพามายังที่พักสายตรวจสามแยกบ้านไผ่ขวางซึ่งอยู่ใกล้กัน โดยมีด.ต.นาคิน เรืองฉาย ผบ.หมู่ ป. จ.ส.ต. จักรวุฒิ สีพารัตน์ และนายสมเกียรติ มงคลดาว ตำรวจอาสาท่าระหัด ปฏิบัติหน้าที่อยู่ และเพิ่งได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่วิทยุ สภ.เมืองสุพรรณบุรี เกี่ยวกับเรื่องด.ช.ขี่จักรยานแล้วด้วย ด.ต.นาคินจึงแจ้งการพบตัวด.ช.มดกลับไปยัง สภ.วิเศษชัยชาญ เพื่อประสานญาติมารับตัว ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ช่วงระหว่างรอญาติอยู่นั้น ด.ช.มดมีอาการกระวนกระวาย ร้องไห้ตลอดเวลา เจ้าหน้าที่จึงชวนพูดคุย และตรวจสอบรถจักรยาน พบว่าตะแกรงด้านหน้ามีน้ำดื่ม 1 ขวด ถุงพลาส ติกใส่เสื้อ 2 ตัว รองเท้าฟองน้ำ 1 คู่ ที่ตะแกรงด้านหลังมีกระเป๋าสะพาย 1 ใบ ภายในมีเสื้อยืด 1 ตัว และขวดยาของวชิรพยาบาล กทม. 7 ขวด สลากยาข้างขวดระบุชื่อด.ช.ภาณุพงษ์ สอบถาม ด.ช.มดก็ไม่ทราบว่าเป็นยาแก้โรคอะไร แต่รับว่าเป็นยาของตนเอง เมื่อเริ่มคุ้มเคยจนหายจากอาการกระวนกระวาย ด.ช.มดเล่าว่า ขี่รถจักรยานจากบ้านที่ อ.วิเศษชัย ชาญ จะไปหาพ่อ ชื่อนายไชยา นามชม ทำงานก่อสร้างอยู่ที่บางซื่อ กทม. แต่เมื่อถามถึงสาเหตุก็ได้แต่นิ่งเงียบ น้ำตาไหล ไม่ยอมบอก ในกระเป๋ากางเกงมีเงินอยู่ 15 บาท นายสุภาพเกิดความสงสารจึงมอบเงินให้อีก 100 บาท ต่อมาเวลา 10.30 น. ญาติของน้องมดเดินทางมาถึงที่พักสายตรวจด้วยรถปิกอัพ นางสุรินทร์ นามชม อายุ 51 ปี อยู่บ้านเลขที่ 152/2 หมู่ที่ 8 ต.ยี่ล้น ยายของน้องมดลงจากรถปิกอัพวิ่งผวาเข้ามากอดน้องมด ร่ำไห้กันทั้งยายและหลาน มีการต่อว่าต่อขานกันเล็กน้อย นางสุรินทร์เปิดเผยว่า น้องมดเป็นหลานชายที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก เรียกตนเองว่าแม่ และเรียกนายไชยาสามีของตนว่าพ่อ ส่วนแม่ที่แท้จริงเป็นลูกสาวของตนเสียชีวิตตั้งแต่น้องมดอายุได้ 4 ขวบ ส่วนพ่อจริงๆ ก็เสียชีวิตไปก่อนหน้านั้นตั้งแต่น้องมดอายุได้ 2 ขวบ ญาติได้ช่วยกันเลี้ยงดูมาโดยตลอด "หลังจากแม่น้องมดจากไป นายไชยา สามี ได้พาน้องมดไปพบแพทย์วชิรพยาบาลที่กทม. ซึ่งให้ยาที่น้องมดใส่กระเป๋าสะพายมาด้วย โดยระบุให้กินเป็นประจำทุกวัน แต่น้องมดยังไม่ทราบเรื่องของตัวเองที่ต้องกินยาดังกล่าว แพทย์ก็ไม่ได้บอกว่าป่วยด้วยโรคอะไร" นางสุรินทร์กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ หลังจากช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ประมาณ 20 นาที น้องมดก็ยอมกลับบ้าน อ.วิเศษชัยชาญ โดยนางสุรินทร์บอกว่าจะพาไปหาพ่อที่ กทม.วันรุ่งขึ้น ด้านนายสมศักย์ ภูรีศรีศักดิ์ ผวจ.สุพรรณบุรี เปิดเผยภายหลังทราบเรื่องว่า น่าห่วงมากเกี่ยวกับพวกมีพฤติกรรมลอกเลียนแบบ เพราะก่อนหน้านี้ก็มีเหตุการณ์เด็กขี่จักรยานข้ามจังหวัดไกลๆ เพื่อไปหาญาติผู้ใหญ่ ถือว่าเด็กยังไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก เป็นเรื่องที่ไม่ปลอดภัยอย่างมากเกี่ยวกับพฤติกรรมดังกล่าว เพราะเด็กอาจถูกหลอกลวงไปใช้แรงงานได้ ถือว่าเสี่ยงเป็นเครื่องมือกลุ่มคนที่ไม่หวังดี ส่วนเรื่องการขี่จักรยานไปตามถนนหลวงซึ่งมีรถมากก็ยังเสี่ยงกับอุบัติเหตุเป็นอย่างมาก อยากฝากวอนว่าการติดต่อของเด็กไปยังญาติผู้ใหญ่ข้ามจังหวัด ควรดูแลเป็นพิเศษ และขอให้อยู่ในความดูแลของผู้ปกครองหรือหน่วยงานราชการ ส่งขนม ของกิน ของเล่นไปให้น้องมด หรือจะไปเยี่ยมน้องก็ได้นะคะ ที่
ด.ช.ภาณุพงษ์ หรือมด ฉลองคุณ อายุ 11 ปี อยู่บ้านเลขที่ 152/2 หมู่ที่ 8 ต.ยี่ล้น อ.วิเศษชัยชาญ จ.อ่างทอง 14110 -------
Help him, you can e-mail toys, foods or go visit him @ Panupong Chalongkun(Mod 11) 152/2 Moo 8, T.YeeLon, Amphur Visetchichan, Arngtong, 14110 Thailand US Immigration Lawฮ่าๆๆๆ ไม่คิดว่าจะมาถึงระบบ Immigration Law ของ US ได้ขนาดนี้... May 25 A journey of my life.Here I am again.
This year 2008. I decided to come back to USA again for making money for my next semester's university tuition fee. But I got nothing here.
But don't worry. I got lots of good friend in USA, they helped me a lot.
The first person I wanted to introduced is, --> " STEVE " <--.
Steve, he is my good, nice, kind and friendly friend since I was in Thailand.
He helped me a lot, air tickets and sponsor letters, inspiration words. Thank you so much my friend.And the next person is --> P'Kla and also P'AE
. They're both Thai.^^ They're so nice to me and also helped me a lot for job, kindness and accomodation.^^I don't know the future, I don't know what my life will be after this. But I don't think that this will be the end of my life..
I am still living and breathing, I gotta fight and make it through.^^
Thank you everybody ^^. Let's get restarted!!!Steve,, Did you see me^^?? haha
I will start my Space since today and make it my online diary ^^. October 31 ของดีที่ติดเชื้อรา ของหนึ่งชิ้นมีทั้งส่วนดีและส่วนไม่ดี ฉันยอมทิ้งของสิ่งนี้ไป ฉันยอมสละส่วนที่ดีของมันไป เพราะกลัวว่าในอนาคตส่วนที่ไม่ดีของมันจะกลับมาทำร้ายฉัน นี่แหละคือทางที่ฉันเลือก ไม่มีสิ่งดีๆจากเธอฉันก็อยู่ได้ แต่สิ่งร้ายกาจที่เธอทำต่อฉัน มันทำให้ฉันเจ็บปวดและไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ ฉันยอมเสียส่วนดีไป ดีกว่าได้ส่วนเสียติดมาด้วย ทิ้งมันไปซะ ของที่มีทั้งดีและไม่ดี ...ทิ้งมันไป October 02 Last of DiarySE7EN น่ารักมากๆ เท่ห์มากๆเลยด้วย เหอะๆๆๆ
"ย่ำยีเรายังไม่เท่าไหร่ แต่ย่ำยีหัวใจเรานี่สิ่ มันเจ็บและปวดร้าวมาก
 ขอให้เธอ ต่อจากนี้จงพบเจอแต่สิ่งดีๆ อย่าต้องเจอเรื่องแบบนี้อีกเลย สงสารเธอ" ไม่รู้ทำไมเราถึงได้คิดถึงแต่เรื่องของเราอยู่ตลอดเวลา เราพลาดไปใช่มั้ย..ที่เราปฏิเสธเธอ เราพลาดไป เราก้าวพลาดอย่างที่ไม่อาจถอยหลังกลับมาเริ่มต้นใหม่ได้ เราก็ได้แต่เดินหน้าไปโดยไม่มองย้อนกลับมาข้างหลัง เราเสียใจมากจริงๆนะ เราแค่อยากรู้ว่าเธอมีความสุขบ้างไหม เราอยากจะขอโทษที่ทำให้เธอเสียใจ หน้านี้ก็คงเป็น Last of Diary จริงๆแระ ถึงแม้ว่าเราจะเสียใจกับเรื่องของเรามากแค่ไหน จะบอกให้ก็ได้นะ ตอนนั้นที่เราปฏิเสธเธอทุกอย่างก็เพราะเราไม่ได้ชอบเธอ แล้วจะบอกให้อีกอย่าง เราไม่ได้ชอบเธอเพราะเราชอบเธอ แต่เราชอบเธอเพราะเธอทำให้เราชอบเธอ และถึงแม้ว่าเราจะรู้สึกชอบเธอเข้าแล้ว แต่เราก็ยังไม่ได้ตอบตกลงกับเธอ แต่เรากลับบอกกับเธอว่า "ถ้าเธอต้องการให้เราตอบตกลง เธอต้องไปเจอเราที่ทางออกของป่าอีกฟากหนึ่งให้ได้" ตอนนั้นเราไม่เคยเห็นค่าความดีของเธอเลย เราปล่อยให้เธอเดินเข้าไปในป่าแล้วเผชิญกับฝูงสัตว์ป่าเพียงลำพัง เราทอดทิ้งเธอ เราคิดว่าเธอคงเข้มแข็งพอที่จะเดินออกจากป่าได้ด้วยตัวเอง แต่เธอทำไม่ได้ เราคิดว่าเธอเข้มแข็ง แต่เธออ่อนแอ ทั้งๆที่เรารอเธออยู่ที่ทางออกของป่าตลอดเวลา แต่เธอก็ไม่สามารถออกมาจากป่าได้สักที เราอยากเข้าไปช่วยเธอ แต่อีกใจก็เกรงว่า เธออาจจะโดนสัตว์ป่ามันฆ่าตายไปแล้ว แล้วถ้าเราเข้าไปในนั้น เราก็อาจจะตายด้วยอีกคน ... หรือบางที ในขณะที่เราเข้าไปช่วยเธอในป่า เราอาจจะโดนสัตว์ป่ามันฆ่าตาย แต่เธออาจจะกลับออกมาได้ ... เราไม่รู้จะทำยังไงดี เราก็ได้แต่รอ รอ และรอ เรารอเธอทุกวัน ทุกเวลา เพียงเพราะคำพูดของเธอ ที่เธอได้ให้สัญญากับเราไว้ว่า "ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็จะออกจากป่ามาหาเราให้ได้" เราเชื่อในสิ่งที่เธอพูดทุกอย่าง... ไม่ว่าเธอพูดอะไร เราก็เชื่อ เพราะคำพูดของเธอมันหนักแน่นมาก ตอนนี้เราไม่รู้ว่า เธอผิดคำพูดของเราไปแล้ว หรือว่าเธอกำลังต่อสู้กับสัตว์ร้ายที่มันกำลังคุกคามเธออยู่ เธอตายไปแล้วหรือเธอกำลังเผชิญอันตราย เราก็ไม่รู้...เราได้แต่รอเธอ เรารอเธอตลอดเวลาโดยที่ไม่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า จนวันหนึ่ง.. วันที่มีคนๆหนึ่งเค้าเดินมาหาเรา แล้วพูดกับเราว่า "เลิกรอเค้าได้แล้ว...สัตว์ป่ามันดุร้ายขนาดนั้น ไม่มีใครรอดออกมาได้หรอก" เราไม่เชื่อคำพูดของคนผู้นี้ เราเชื่อเธอ ไม่ว่าใครจะพูดอะไร ไม่ว่าเราจะได้ยินอะไรมา เราก็เชื่อเธอ เรายึดมั่นในคำสัญญาของเธอเป็นอย่างมาก เธอบอกเราเสมอว่า เธอเป็นคนที่พูดอะไร พูดจริงทำจริง พูดคำไหนคำนั้น เรายังคงรอเธอต่อไป และแล้วในเย็นของวันหนึ่ง เราก็เห็นเธอเดินออกมาจากป่า ร่างกายเธอสะบัดสะบอม เต็มไปด้วยเลือด เธอคงต่อสู้กับสัตว์ป่าพวกนั้นจนร่างกายทรุดโทรมมากขนาดนี้ เราเข้าไปหาเธอ ถามว่าเธอเหนื่อยมั้ย เธอมองหน้าเรา แล้วตอบเราว่า "ทำไมเธอไม่เข้าไปช่วยเราในป่า รู้มั้ยว่าเรารอให้เธอมาช่วยตลอดเวลา" เราได้แต่มองหน้าเธอ พร้อมกับทำอะไรไม่ถูก เธอบอกกับเราว่า "เสียแรงที่เราอุตส่าห์ไว้ใจ เรารอให้เธอมาช่วย แต่เธอกลับทิ้งเรา" อ้าว...แล้วที่เรารอเธอล่ะ มันไม่มีความหมายใช่มั้ย...แล้วไม่ทันไร เธอก็เดินกลับเข้าไปในป่า เราตกใจมากจึงรีบเดินเข้าไปฉุดเธอเอาไว้ แล้วพูดกับเธอว่า "นี่เธอยังจะกลับเข้าไปอีกหรอ" เธอหันมามองหน้าเราด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ เกลียดและเสียใจ พร้อมกับพูดว่า "ระหว่างที่เราติดอยู่ในป่า เราได้รู้จักกับแม่เสียตัว | ||||||||||||||||||||||
Invite as friend
